Opadł już wyborczy kurz. Znamy nazwiska. Wiemy, że w Kongresie IX kadencji zasiądzie Tadeusz Henrykowski, weteran i stary wyjadacz konserw. Obok niego w ławach poselskich zadebiutują Elisa Prakopenka (pierwsza Kongresmenka w historii II FN) i Damiano Robingren. Podział mandatów 2:1 dla Koalicji Konserwatywnej stał się faktem. Można by rzec: habemus kongresum i otwieramy betonówkę. Ale czy na pewno jest co świętować, skoro za naszymi oknami krajobraz polityczny zmienia się w sposób, który powinien nas wszystkich zaniepokoić?
Czas spojrzeć prawdzie w oczy: nasi partnerzy i obywatele nie uciekają od nas z powodu słabego prawa, brzydkich grafik czy awaryjnego forum. Uciekają, bo w II Federacji Nordackiej zwyczajnie brakuje czystego powietrza.
Największą bolączką naszej społeczności jest fundamentalna niezgodność charakterów, która w naturalny sposób występuje przy dużej liczbie osób stłoczonych na jednym forum. Problem w tym, że my z tą niezgodnością nie robimy absolutnie nic konstruktywnego. Rząd zamiast tylko zajmować się nudną papierologią i robieniem symulatora obsadzania stołków, powinien aktywnie działać celem łagodzenia sporów i konfliktów. Bowiem utrata każdego obywatela - czy to pojedynczego aktywisty, czy całej grupy - to utrata najcenniejszego zasobu państwa. W mikronacjach każde życie jest święte. Bez ludzi nie ma państwa. Nie możemy dalej pozwalać sobie na krwotok demograficzny spowodowany toksyczną atmosferą, jałowymi kłótniami, sporami ideologicznymi i personalnymi wendetami. Straciliśmy już zbyt wiele osób, które po prostu nie wytrzymały psychicznie panującej tutaj aury wiecznego niezadowolenia. Zanim zaczniemy snuć mocarstwowe plany werbunku nowych grup, nowych państw stowarzyszonych, nowych partnerów w NUI, to musimy popracować nad wewnętrzną harmonią. Inaczej nawet jeśli nowi przyjdą, to zobaczą ten bałagan i uciekną szybciej niż Nandyjczycy po zobaczeniu Bialenii znowu online.
Powinniśmy być mniej hermetyczni, mniej oceniający, mniej narzekający na wszystko i wszystkich. Brakuje nam wyrozumiałości, uprzejmości i zwykłego spokoju. Zapominamy o fundamentalnej prawdzie: jesteśmy tutaj dla zabawy! W II Federacji Nordackiej chcemy się wyluzować po ciężkim dniu, robić kreatywne rzeczy i socjalizować się z ciekawymi ludźmi. Nie jesteśmy tutaj, by zapierdalać na drugi etat. Nie jesteśmy tu, by walczyć za wszelką cenę o słupki w Instytucie Statystyk Międzynarodowych, o mityczne przetrwanie państwa albo by udowadniać coś swoim krytykom, tracąc przy tym zdrowie.
Istnieje pewna nieprzekraczalna granica. Moment, w którym ludzie zaczynają działać w państwie z przymusu, z powodu negatywnej motywacji: jak czegoś nie zrobię, to będę zganiony, jak się spóźnię, to znowu będą narzekać, jak zrobię błąd, to mnie odwołają. To moment, w którym możemy nieformalnie uznać państwo za upadłe. Przestaje ono bowiem spełniać swoją rolę: zapewnianie rozrywki i integracji. Doszliśmy do absurdu, w którym aktywność jest karana ryzykiem nagonki. Skoro ktoś, robiąc cokolwiek, naraża się na stres i wyśrubowane wymagania, a nie czerpie z tego satysfakcji, to w takiej atmosferze nikt nie chce brać na siebie odpowiedzialności za nic. Zawsze będzie stratny na działaniu, podczas gdy na bezpiecznym komentowaniu z tylnego siedzenia nie traci nic.
Absolutnym priorytetem i fundamentem dla wszelkich reform jest to, żeby władza w końcu znalazła jakąś pozytywną motywację do działania dla Obywateli. Rząd musi zacząć aktywnie walczyć z toksycznymi zachowaniami. Bezsensowne spory personalne, budowane na wzajemnych uprzedzeniach i stereotypach, rozsadzają ten kraj od środka skuteczniej niż jakikolwiek zewnętrzny wróg. Wszystkie inne sprawy: w tym nawet systemy informatyczne, gospodarka, wojsko, dyplomacja... są całkowicie drugorzędne, dopóki nie poradzimy sobie z tym słoniem w pokoju. Nie wystarczy nam jedynie by konkretne osoby były przyzwoite. Nie wystarczy liczyć na to, że społeczność sama się ureguluje, albo że nielubiące się osoby z czasem się wzajemnie wymordują i zapanuje spokój. Spokój, ale jakim kosztem? Spokój, ale do czasu przybycia Noffego.
Potrzebny jest impuls od góry od silnego i zdecydowanego przywódcy. Ale uwaga: nie potrzebujemy rządu, który pogania obywateli do pracy, prowadząc propagandę zapierdolu. Nie potrzebujemy też rządu minimum, który umywa ręce mówiąc róbcie co chcecie, nie dając wsparcia i zajmując się biurokracją. Potrzebny nam autorytatywny przywódca (nie mylić z autorytarnym!), który wyznaczy kierunek zmian społecznych. Kogoś, kto będzie eliminował patologiczne zachowania i promował dobrą atmosferę, stając się niejako moderatorem nastrojów społecznych.
Władza nie może przyjąć strategii biernego obserwatora, który pod koniec obywatelskiego projektu narracyjnego rzuci groszem albo podpisze się pod wydarzeniem dla zebrania uznania. Nie może też mikrozarządzać czasem wolnym ludzi i wydawać rozkazów jak w koszarach. Powinna za to pokierować państwo w konkretnie obranym kierunku, pozostawiając w jego ramach swobodę twórczą. Przede wszystkim jednak rządzący powinni wywołać przemianę społeczeństwa i położyć kres tej ciężkiej, zawiesistej atmosferze. Jeśli tego nie zrobimy, to nie dziwmy się, gdy za miesiąc czy dwa dowiemy się, że kolejna już osoba pakuje walizki i rzuca paszportem albo kolejne państwo lub region pożegna się z naszym forum.