W dniu wczorajszym na discordowych kanałach II Federacji Nordackiej doszło do kolejnej burzliwej wymiany zdań, której osią stały się oskarżenia kierowane pod moim adresem, dotyczące rzekomego "zagrożenia informatycznego", jakie miałem stanowić dla forum i pozostałych federalnych systemów. Ponieważ sprawa ta nie pojawia się po raz pierwszy, a wokół niej narosło już tyle półprawd, plotek i zwykłych fantazji, uznaję za konieczne wyjaśnić ją szerzej i od początku - nie tylko dla osób uczestniczących w tych rozmowach na bieżąco, ale również dla wszystkich obywateli, którzy widzą jedynie wyrwane z kontekstu cytaty, memy i kolejne oskarżenia rzucane w przestrzeń publiczną.
Cały problem polega bowiem na tym, że od pewnego czasu częśc osób związanych z Nordacką Unią Informatyczną oraz jej politycznym zapleczem próbuje przedstawiać mnie jako człowieka nieobliczalnego, rzekomo zdolnego do "zamachu terrorinformatycznego", zniszczenia forum, sabotażu systemów i działań wrogich wymierzonych w Federację. Brzmi to może efektownie, może nawet dla niektórych sensacyjnie, ale nie ma to żadnego oparcia w faktach. To narracja budowana na zasłyszanych wypowiedziach, nadinterpretacjach, luźnych rozmowach z Discorda oraz wykłej politycznej wygodzie tych, którym łatwiej jest unieszkodliwić Technika, niż uczciwie zmierzyć się z pytaniem, kto naprawdę odpowiada dziś za stan nordackiego zaplecza informatycznego.
Żeby dobrze zrozumieć tę sytuację, trzeba powiedzieć wprost - mikronacja nie jest wyłącznie zbiorem prywatnych rozmów prowadzonych na Discordzie. II Federacja Nordacka działa poprzez swoje oficjalne kanały komunikacji, prawo, forum i publicznie ogłaszane stanowiska. Discord może być miejscem rozmowy, dyskusji, żartów, testowania pomysłów, nawet ostrych sporów politycznych czy personalnych. Sam zresztą wielokrotnie w takich rozmowach uczestniczyłem. Problem zaczyna się jednak wtedy, gdy ktoś próbuje nadać luźnym wypowiedziom status niemal oficjalnych deklaracji, a następnie na tej podstawie próbuje uzasadniać decyzje personalne, oskarżenia o zagrożenia dla państwa czy działania podejmowane rzekomo "dla bezpieczeństwa". Właśnie taki mechanizm ujawnił się w omawianej rozmowie, która rozpoczęła się jeszcze dość absurdalnie - od dyskusji o śniegu w Achkovie, alarmach pogodowych i zarzutach o rzekome tworzenie "fake news". Już wtedy dało się zauważyć pewien charakterystyczny sposób myślenia mojego rozmówcy, Burka, Radcy NUI. Otóż dla niego samo to, że "gdzieś coś zostało powiedziane", ma już stanowić wystarczający dowód prawdy. Nie ma znaczenia kontekst, nie ma znaczenia moment wypowiedzi. Wystarczy, że coś zostało gdzieś zasłyszane, i już można na tej podstawie budować oskarżenia. Ta logika, początkowo niemal komiczna przy temacie śniegu, później wróciła ze zdwojoną siłą w sprawie o wiele poważniejszej.
W pewnym momencie rozmowa zeszła bowiem na kwestię moje rzekomego "ataku informatycznego" i narracji, według której Rada NUI miała "uratować" forum i systemy przed zagrożeniem z mojej strony. Brzmi to dumnie i bohatersko, tylko że kiedy zacząłem domagać się konretów, nie otrzymałem żadnych. Wielokrotnie pytałem wprost - jakie było realne zagrożenie? Na czym miało ono polegać? Jaki był mechanizm? Co konkretnie miało zostać przeze mnie wykonane? Jakie istniały dowody poza czyimś przeświadczeniem, że "tak słyszał"? Na żadne z tych pytań nie padła rzeczowa odpowiedź. Zamiast tego otrzymywałem w kółko tę samą mantrę - "bo mówiłeś, że zniszczysz forum", "bo było ryzyko", "bo tak słyszeli inni tehnicy". To trzeba powiedzieć jasno - nie jest dowodem zagrożenia fakt, że ktoś usłyszał jakąś wypowiedź i postanowił nadać jej znaczenie, jakie mu odpowiada. Nie jest dowodem zagrożenia to, że kilka osób uwierzyło w tę samą plotkę. Nie jest dowodem zagrożenia nwet to, że ktoś odczuwał niepokój. Państwa, instytucji i struktur informatycznych nie zabezpiecza się na podstawie luźnych skojarzeń, tylko na podstawie faktów, uprawnień, realnych możliwości działania oraz konkretnych przesłanek. Tymczasem w tej rozmowie nie padł ani jeden techniczny konkret, który wskazywałby, że rzeczywiście istniał przygotowany przez mnie plan zniszczenia forum albo jakiejkolwiek infrastruktury.
W miejsce faktów pojawia się za to osobliwa konstrukcja logiczna, według której zagrożenie było realne właśnie dlatego, że ktoś uznał je za realne. Kiedy zwracałem uwagę, że żadnego zamachu nie planowałem na poważnie, słyszałem, że to nie ma znaczenia, bo inni nie musieli mi wierzyć. Kiedy pytałem, kiedy konkretnie miało się to wydarzyć, dostawałem odpowiedź, że "nie wiadomo kiedy by to mogło nastąpić". Kiedy wskazywałem, że skoro nic się nie wydarzyło, to może dlatego, że nie było żadnego realnego zamiaru, odpowiedano mi, iż to właśnie skutek działań Rady NUI. To jest rozumowanie zamknięte w kręgu własnych założeń - najpierw zakłada się zagrożenie, potem z tego założenia wyprowadza się konieczność działania, a na końcu samo działanie ogłasza się dowodem, że zagrożenie musiało być prawdziwe. Jeszcze ciekawsze było to, że do tej samej narracji próbowano podłączyć rzekomą secesję Muratyki. W rozmowie padła sugestia, że planowałem secesję, a nieoficjalne rozmowy prowadzone na Discordzie miały być dowodem moich "rzeczywistych intencji". To kolejny przykład całkowitego pomieszania porządków. W mikronacji istnieje różnica między rozmową, nawet polityczną, a oficjalnym stanowiskiem państwa czy regionu. Istnieje różnica między pogawędką na Discordzie a obwieszczeniem opublikowanym na forum. Istnieje różnica między luźnym rozważaniem scenariuszy a rzeczywistym planem działania. Jeśli ktoś tej róznicy nie rozumie, to nie tylko nie rozumie polityki, jaką tu uprawiamy, ale nie rozumie również podstaw funckjonowania jakiejkolwiek wspólnoty opartej na formalnych procedurach i komunikacji publicznej.
W pewnym momencie rozmowa zeszła jednak na temat, który uważam za naprawdę najważniejszy. Spór przestał dotyczyć mnie osobiście, a zaczął dotyczyć stanu nordackiej informatyki i faktycznej roli Nordackiej Unii Informatycznej. Zwróciłem uwagę, że NUI została powołana w celu tworzenia, utrzymywania i rozwijania systemów informatycznych służących stronom i ich społeczeństwom. To nie jest ozdobnik, tylko istota tej instytucji. Tymczasem rzeczywistość wygląda tak, że nie działa moduł Kongresu, nie działa NordNet, nie działa E-Federacja, nie funkcjonują w pełni inne elementy zaplecza, a część projektów została zwyczajnie porzucona lub pozostawiona w stanie rozkładu. Na to wszystko usłyszałem z ust Radcy NUI, że nie każdy system jest kluczowy, że wiele rzeczy można robić na forum, że moduł Kongresu "nikogo nie obchodzi", że "może ktoś to naprawi", a części systemów "i tak nikt nie używał". Trudno o bardziej dobitny obraz obecnej mentalności części tego środowiska. Oto bowiem instytucja powołana do rozwoju i utrzymywania systemów, której przedstawiciel otwarcie deprecjonuje znaczenie kolejnych serwisów, godzi się na ich niedziałanie, przesuwa odpowiedzialność na bliżej nieokreślone "kiedyś" i sprowadza sens infrastruktury państwowej do minimum pod tytułem "forum ma działać". To właśnie ten fragment rozmowy uznaję za najbardziej kompromitujący nie dla mnie, lecz dla mojego rozmówcy i NUI. Bo jeśli Radca uważa, że moduł Kongresu nie jest pilny, że reszta systemów jest średnio potrzebna, a obowiązki można odkładać bez końca, to pojawia się bardzo proste pytanie - po co w takim razie istnieje NUI w obecnym kształcie i czy w ogóle realizuje ona swój traktatowy cel?
Nie mam najmniejszych wątpliwości, że cały ten spór od dawna nie dotyczy wyłącznie "bezpieczeństwa". Gdyby rzeczywiście chodziło o bezpieczeństwo, rozmowy wyglądałyby inaczej. Padłyby konkrety techniczne, analiza ryzyka, plan zabezpieczenia zasobów i rzeczowa rozmowa o odpowiedzialności. Tymczasem dostaliśmy mieszankę zasłyszanych historii, emocjonalnych oskarżeń, nadinterpretacji discordowych wypowiedzi i bardzo wygodnej politycznie narracji o "groźnym techniku", którego należało odsunąć. Dlaczego wygodniej? Bo dużo łatwiej jest zbudować legendę o rzekomym zagrożeniu z mojej strony, niż odpowiedzieć publicznie na pytanie, dlaczego po odsunięciu mnie, osoby, która realnie tworzyła systemy, znaczna część nordackiego zaplecza zaczęła po prostu leżeć. W tej całej sytuacji nie chodzi więc wyłącznie o moje nazwisko ani o personalne animozje. Chodzi o pewien model myślenia, który zaczyna dominować w części II Federacji. Model ten mówi - rozwój jest mniej ważny niż kontrola, sprawczość mniej ważna niż polityczne zabezpieczenie, a kompetencje techniczne można zastąpić radą złożoną z osób, które nie muszą rozumieć technologii, by wydawać wyroki o technikach. Tyle tylko, że państwa i ich systemów nie buduje się na pogłoskach, nie utrzymuje się ich samym moralizowaniem i nie rozwija przez ciągłe tłumaczenie, że "forum przecież działa". To droga donikąd.
Uważam, że obywatele II Federacji Nordackiej mają prawo wiedzieć, jak naprawdę wygląda ten spór. Mają prawo wiedzieć, że za wielkimi słowami o bezpieczeństwie często nie stoją żadne konkrety. Mają prawo wiedzieć, że osoby powołujące się na dobro wspólne nie zawsze potrawią wskazać realne zagrożenie, ale bardzo łatwo wskazują winnego. Mają wreszcie prawo wiedzieć, że pod maską troski o forum może kryś się zwyczajna niechęć wobec ludzi, którzy umieli tworzyć narzędzia, rozwijać systemy i nadawać federacyjnej informatyce rzeczywistą treść. Nie oczekuję od wszystkich, że będą mnie lubić. Nigdy nie była to kategoria, którą kierowałem się w pracy dla Federacji. Oczekuję jednak elementarnej uczciwości intelektualnej. Jeśli ktoś oskarża mnie o zagrożenie dla II Federacji, niech pokaże realne dowody i realny mechanizm. Jeśli ktoś uważa, że NUI działa właściwie, niech pokaże sprawne systemy, plan ich rozwoju i efekty swojej pracy. Jeśli ktoś twierdzi, że działał dla dobra wspólnego, niech udowodni, że po jego działaniach wspólne dobro rzeczywiście ma się lepiej, a nie gorzej.
Bo na końcu tego sporu pozostaje pytanie najprostsze i najważniejsze zarazem - czy naprawdę broniono II Federacji przed nieistniejącym zagrożeniem, czy może raczej obroniono wygodny układ przez ludźmi, którzy jeszcze chcieli coś budować?
KVW-D