O ostatnich wydarzeniach w Nordacie

Wstęp
Co do tytułu: przyjęło się, by pisać “na Nordacie”, gdy chodzi o kontynent, a “w”, gdy chodzi o państwo Nordata; tak też uczyniłem.

Zarząd Zrzędnika zlecił mi napisanie przedstawienia i podsumowania ostatnich wydarzeń wiadomych w II Federacji Nordackiej, które doprowadziły do secesji IV Republiki Muratyki i opuszczenia społeczności pannordackiej przez osoby ją zamieszkujące. Jak to się stało, skoro jeszcze parę tygodni wcześniej te same osoby sprawowały niepodzielnie władzę w II FN? Na te i na wiele innych pytań postaram się tu odpowiedzieć.

Od razu powiem, że postaram się powstrzymać od oceny tych wydarzeń, których samemu byłem aktywnym czytelnikiem, pozostawiając ją innym (najpewniej także mi, ale w innym artykule). Tutaj zamierzam raczej przedstawić związek przyczynowo-skutkowy który do tego wszystkiego doprowadził. Kiedy będę mógł, przedstawię perspektywę obu stron i ewentualnie informację, gdy któreś z twierdzeń zostało już definitywnie obalone.

Gdy zacząłem się zastanawiać, od czego to się w ogóle zaczęło, szybko ogarnęła mnie trwoga na myśl, że właściwie to nie wiem. Jakiegokolwiek ważnego wydarzenia się nie chwycę, ma ono swoją nie mniej ważną przyczynę, aż do niknących w mgle demencji początków bieżącego roku. Sięgnąwszy daleko pamięcią, wątkami forumowymi i archiwalnymi grupami na Discordzie uzyskałem jednak jako tako obraz genezy całej tej sytuacji. Poniżej przedstawiam dotyczące interesującej nas kwestii wydarzenia tego roku w Nordacie aż do kwietnia, gdzie zaczyna się prawdziwa jazda.

Niewidzialna wojna
W 2026 II Federacja Nordacka jak i cała Nordacka Unia Informatyczna (międzynarodowy, demokratyczny zarząd nad systemami informatycznymi) weszły poturbowane konfliktami, które doprowadziły do wyjścia Imperium Nandyjskiego z forum 14 stycznia. Prezydentem Federacji odbierającym to wypowiedzenie byłem wówczas ja, a Premierem - Henryk Ziemiański, obaj z tej samej Koalicji Konserwującej, sprawującej w Federacji samodzielne rządy w latach 2023-2025, a koalicyjne 2025-2026 i od 2026. Ziemiański wkrótce za porozumieniem całej koalicji został wymieniony na Andrzeja Ordyńskiego (de iure z Nordackiej Partii Regionów, de facto niezależnego). Ordyński zainicjował Nordacki Stół, serię rozmów o przyszłości Federacji, a gdy uznał odzew obywateli na zaproponowane zmiany ustrojowe za niewystarczający, zrzekł się obywatelstwa i funkcji 31 stycznia, emigrując jednocześnie z kraju.

Po Ordyńskim Premierem został raczej niepopularny Franciszek Karandziej (Koalicja Konserwatywna). Tymczasem będący przez wiele lat w opozycji do kolejnych rządów Kaspar Waksman sprzymierzył się z Damiano Robingrenem, jeszcze do niedawna członkiem rządu, który został odwołany m.in. w związku z podejrzeniami o niedyskrecję (jak pokazał czas - nieprawdziwymi). Obaj panowie 6 lutego sformowali LIS (Ligę Innowacji Strategicznych) i rozpoczęli ostrą polemikę z rządzącymi, forsując swoje pomysły. To chyba właśnie wtedy utrzymywane dotychczas w ryzach polaryzacja i radykalizacja zaczęły się powoli - chociaż coraz szybciej - powiększać.

20 lutego będący zwycięzcą wewnętrznych, samorządowych wyborów na prezydenta Muratyki (będącej wtedy jeszcze prowincją II Federacji) Waksman w swojej Odezwie do Narodu oskarżył lokalną mniejszość kiriańską (inny duży naród w II FN) o zmasowane i zorganizowane akty rozboju na wieść o jego zwycięstwie. Rzecz oczywista, nie pomogło to w zachowaniu poprawnych stosunków między Prezydentem Kiriańczykiem a wywodzącą się z Muratyki opozycją. Tego samego dnia Waksman otworzył ankietę w sprawie dalszego pozostawania Muratyki w II FN. Chociaż nie miała ona charakteru oficjalnego czy wiążącego, uwydatniła panujące nastroje: i Waksman i Robingren zagłosowali na “nie”, chociaż zagłosować “zdecydowanie nie” odważyli się przede wszystkim obcokrajowcy.

Także w lutym pojawiły się kontrowersje odnośnie Elisy, która zdobyła mandat w Kongresie IX kadencji z ramienia Koalicji Konserwatywnej, ale od czasu zaprzysiężenia zdążyła parę razy zmienić strony, dzięki czemu LIS na krótko zyskał większość parlamentarną. Korzystając z tej okazji będący Spikerem Kongresu Robingren 25 lutego przepchnął zapewniającą sobie samemu więcej uprawnień nowelizację Regulaminu Kongresu, uchwalając dokument w zawrotne 38 minut i czyniąc to przed zajęciem się projektem prezydenckim (moim), mimo, że był zgłoszony wcześniej. Takie działania, chociaż nie były nielegalne, zaprzeczyły dotychczasowej tradycji funkcjonowania parlamentu i zostały przez wiele osób z kręgów rządowych i nie tylko uznane za kolejny duży krok w stronę zaprzestania uznawania dotychczas obowiązujących niepisanych umów między wszystkimi stronnictwami politycznymi, gwarantującymi wyznaczone ramy i granice sporu.

Jeszcze tego samego dnia Rada Nordackiej Unii Informatycznej jednogłośnie pozbawiła Waksmana uprawnień administratorskich przede wszystkim (chociaż nie tylko; bezpośrednim punktem zapalnym była odmowa przez niego publikacji reklamy na forum zawierającej obraźliwy obrazek przedstawiający “kalkilistę”, zwolennika jego ideologii politycznej) w związku z informacją, że w czasie obrad Nadzwyczajnego Posiedzenia Rady Prezydenckiej IV Republiki Muratyki na kanale głosowym miał on planować secesję Muratyki - Kaspar zmiennie uważał, że albo w ogóle niczego takiego nie było, albo były to żarty. Wyrok wykonano następnego dnia. Waksman był oryginalnym założycielem forum w 2021, ale od 2023 (założenia II Federacji Nordackiej) jego rola w jego funkcjonowaniu była ograniczona, a na jesień 2025 oficjalnie stracił nad nim kontrolę, gdyż przeszło na międzynarodową własność zrzeszającej państwa członkowskie Nordackiej Unii Informatycznej; wtedy został zwykłym adminem, tak jak reszta pracowników NUI.

Oskarżam!
Szczyt napięcia (pierwszy z wielu) przypadł więc na 26 lutego, kiedy to August de la Sparasan opublikował głośny “Oskarżam! Czyli list otwarty do władz II Federacji Nordackiej”. Postawił w nim cały szereg zarzutów: wobec Elisy, że użyła sfałszowanych screenów żeby próbować przekonać rząd, że jej głosowania w Kongresie wynikały z instrukcji zagranicznego wywiadu (beatudzkiego); wobec Damiano i Kaspara, że zawiązali konspirację na rzecz wyprowadzenia Muratyki z Federacji, manipulowali procedurami Kongresu i próbowali przekupstwa politycznego, antagonizowali Kiriańczyków czy używali dostępu do paska na forum do wulgarnego obrażania przeciwników. Członkowie LISu zaprzeczyli, by cokolwiek z tego miało miejsce.

List rozniósł się szerokim echem. Jeszcze tego samego dnia Elisa straciła stanowisko ministerialne, 1 marca Robingren został odwołany z stanowiska Spikera, a 5 marca Kongres IX kadencji podjął uchwałę o samorozwiązaniu. Elisa dosyć szybko wróciła do łask rządu, pomagając w samorozwiązaniu, a chwilę później, bo 7 marca ogłosiła swoją v-śmierć, by nieco później pojawić się w Bialenii. Mniej więcej w tym samym czasie August de la Sparasan opublikował w dziale Ministerstwa Spraw Wewnętrznych serię raportów o kryptonimie “Czerwona Gwiazda”, zawierających screenshoty z Discorda, z prywatnych chatów Damiano, Waksmana i Elisy z czasów ich współpracy. Zawierały wiele niejednoznacznych wypowiedzi, w tym takich wprost potwierdzających wiele zarzutów. Dokładna data publikacji nie jest znana, gdyż wątek na forum z “Czerwoną Gwiazdą” został później skasowany przez Robingrena.

Sprawa Monarchii Kiryjskiej
Po rozwiązaniu Kongresu i zarządzeniu wyborów do następnego, X kadencji LIS 14 marca odniósł niespodziewane zwycięstwo; dzień po desygnowałem Damiano na Premiera. Gdy tylko uzyskali większość, rozpoczęli szereg działań z których większość została uznana przez grupę jeszcze do niedawna kręgów władzy (ja, August de la Sparasan, Burek von Trinitz, Henryk Ziemiański, Franciszek Karandziej) za niezwykle szkodliwe i wręcz zmierzające do zniszczenia Nordaty, o czym nie omieszkaliśmy mówić. 15 marca Robingren skasował wspomniany wcześniej wątek z “Czerwoną Gwiazdą”, co zostało przez świeżo upieczoną opozycję uznane za próby ratowania wizerunku. Sam Premier bronił się, że robi tylko porządki w działach rządowych, ale faktem jest, że nie każdy kolejny Premier ma uprawnienia moderatorskie, a Damiano posiadał je bez związku z pełnioną teraz funkcją. W związku z tym Rada NUI go także pozbawiła uprawnień na forum, w odpowiedzi na co rządzący teraz LIS rozpoczął kampanię na rzecz wyjścia II Federacji z tej organizacji, zachowując jednocześnie jej forum; 19 kwietnia Kongres rozpoczął pracę nad, a 21 uchwalił Specustawę o systemach informatycznych II Federacji Nordackiej, a w jej ramach m.in. przejął kontrolę nad paskiem forumowym, będącym częścią przestrzeni wspólnej i międzynarodowej i przeznaczył na wyłączny użytek rządu, który nie ograniczył też wulgaryzmu w zamieszczanych tam wiadomościach.

Tego samego dnia Waksman złożył w kongresie projekt zastosowania Artykułu 83 Konstytucji względem Monarchii Kiryjskiej (największej części składowej II Federacji). Artykuł 83 stanowił, że w przypadku, gdy specjalne jednostki podziału administracyjnego nazywane “wspólnotami autonomicznymi” (taką jest Monarchia) i posiadające prawo do prowadzenia ograniczonej polityki zagranicznej używają tej możliwości by zaszkodzić interesom Nordaty, wówczas Kongres może taką możliwość odebrać. W tym przypadku oficjalnym powodem podanym przez rząd były działania moje i Burka von Trinitza w dzielącej z II Federacją forum Winkulii, gdzie w wyborach na szefa rządu wszyscy starzy obywatele zagłosowali na Erika, podczas gdy nowi i niezbyt aktywni na Trinitza, co miało być efektem naszej konspiracji. Rząd upatrywał się tu działania wywiadu Monarchii Kiryjskiej, aby zaszkodzić sojuszniczemu Związkowi Winkulisjkiemu, chociaż na Ptasku (nordackim Ćwirku) Premier Robingren zamieścił wiadomość, z której wynikało, że represje spadające na Monarchię są zemstą za odebranie mu uprawnień administratorskich.

Tak też potraktowała to opozycja, a ja jako przywódca Monarchii ogłosiłem 16 marca, że cała sprawa stanowi nielegalny proceder i ostateczne złamanie granicy między polityką w Centrali a prawami regionów, a także zapowiedziałem, że w przypadku uchwalenia tego odebrania praw do prowadzenia polityki zagranicznej to Monarchia Kiryjska dokona wyjścia z II Federacji Nordackie, ustalając datę referendum secesyjnego na dni 17-18 marca. Podkreśliłem jednak, że nie będzie to wyjście na stałe, tylko radykalny protest przeciwko nielegalnym działaniom rządu, a gdy tylko nasze prawa zostaną zagwarantowane, MK powróci w struktury federacyjne. Pomimo tego zaczęło się mówić, że zamierzam doprowadzić do końca projektu “II FN” i pójść “na swoje”; Minister Sprawiedliwości Piotr Suworow twierdził np., że sama idea secesji jest bezprawna.

(Wciąż) żyje Prezydent, niech żyje Prezydent!
Do secesji jednak ostatecznie nie doszło, gdyż 17 marca za pośrednictwem i mediacją Kamiljana Harlina rząd i MK podpisały tzw. Porozumienie Marcowe, w wyniku którego Kongres zobowiązał się do uchylenia uchwalonego dzień wcześniej odebrania Monarchii praw do prowadzenia polityki zagranicznej (co nastąpiło 19 marca), a Monarchia wycofała się z secesji; ponadto rząd przeprosił za całe zajście, a ja jako przedstawiciel MK za moje ostre słowa. Pomimo tego osiągnięcia porozumienia już następnego dnia, 18 marca rządzący przeprowadzili impeachment Prezydenta w mojej osobie - zarzucono mi destabilizację II Federacji Nordackiej i działanie na jej niekorzyść na stanowisku Imperatora Monarchii Kiryjskiej. Broniłem się, twierdząc, że w istocie broniłem jej ideałów i protestowałem przeciwko decyzji, którą koniec końców przecież obie strony uznały za nielegalną. Mimo tego stałem się pierwszym Prezydentem II FN kiedykolwiek odwołanym.

Rozpisano kolejne wybory prezydenckie, które 6 kwietnia wygrał August de la Sparasan, stając się VIII Prezydentem II Federacji Nordackiej. Już tłumaczę zasadne pytania… Po przejęciu władzy przez LIS de la Sparasan poszedł do nich do rządu pod przykrywkę, zbierając screenshoty obciążające Waksmana i Robingrena. Zyskując ich zaufanie został przez nich poparty w wyborach i został Prezydentem, czekając na odpowiedni moment.

Również 6 kwietnia Kaspar Waksman ogłosił, że IV Republika Muratyki już ostatecznie wyjdzie z II Federacji, jako dni referendum ustalając 11-12 kwietnia. Uzasadniał to frustracją spowodowaną przebiegiem prywatnych negocjacji z technikami NUI - dzierżący pełnię dostępów do hostingu i strony Harlin nie zgodził się ani na to, żebym ja dostał dostęp, ani Waksman, ponadto na podstawie wyliczeń sił głosów w wyborach parlamentarnych sugerował, że mogły one zostać w jakiś sposób sfałszowane.

12 Kwietnia i Odrodzenie Narodowe
Od tej pory wszystko zadziało się już bardzo szybko. 7 kwietnia Premier Robingren złożył rezygnację z urzędu, deklarując głębokie zaniepokojenie postępującą eskalacją; na jego miejsce na Premiera powołany został Burek von Trinitz. 8 kwietnia Prezydent Sparasan złożył sprawy kontrolne w sprawie niewywiązywania się z przysięgi obywatelskiej przez Waksmana i Robingrena, podpierając swoje twierdzenia dowodami w postaci wcześniej gromadzonych screenshotów. Jednocześnie Zjednoczone Siły II Federacji Nordackiej przejęły pasek forumowy będący dotychczas w rękach rządu i przemianowały go na Nordacką Agencję Prasową, dzień później Głównodowodzący złożył w jego biurze wizytę razem z Prezydentem. 10 kwietnia Zjednoczone Siły w ramach Operacji Odys wycofały się z terenów Muratyki. 11 kwietnia rozpoczęło się głosowanie secesyjne, wbrew prawu przeprowadzone nie w systemach federalnych, ale na osobnej domenie Muratyki, która już funkcjonowała jak niepodległe państwo.

Wreszcie docieramy do pamiętnego dnia 12 kwietnia, kiedy Waksman ogłosił niepodległość IV Republiki Muratyki tym samym kończąc jej członkostwo w II Federacji (od 2023) i na wspólnym forum (od 2021). Akt ten był jednak jedynie formalnym przypieczętowaniem trwającego już wcześniej procesu informatycznego separatyzmu, który de facto wyłączył prowincję spod jurysdykcji Federacji jeszcze przed oficjalną deklaracją secesji. Tego dnia Najwyższy Sąd Federalny orzekł w sprawie kontrolnej na wniosek Prezydenta, że Waksman złamał przysięgę obywatelską. Krzywoprzysięstwo ukarane zostało odebraniem Kasparowi obywatelstwa Federacji. Choć prezydencki wniosek zawierał szereg zarzutów, Sąd za kluczowe powody uznania winy wskazał przeprowadzenie faktycznej secesji Muratyki przed przeprowadzeniem samego referendum wystąpieniowego, odwrócenie się od idei pannordatyzmu oraz spowodowanie kryzysu kiryjskiego. Sąd odrzucił jednocześnie część przedstawionych dowodów jako prowokację lub przejawy dopuszczalnej debaty. Jego miejsce w Kongresie zajął Franciszek Karandziej. Harlin skomentował te wydarzenia: “Dotknęła nas skomplikowana sytuacja, w której nie sposób było dojść do porozumienia między zwaśnionymi stronami. Być może jedynym wyjściem na przerwanie tego impasu jest separacja. Życzę spokojnego v-życia i pomyślunku w realu. To tylko mikronacje” - to chyba najlepiej oddaje ducha tamtych dni.

12 kwietnia, już po secesji Muratyki wśród środowisk skupionych wokół Prezydenta Sparasana i Premiera Trinitza zapanowała ogólna wesołość; data ta została ogłoszona Dniem Zwycięstwa nad Bestialstwem, powołano również Ruch 12 Kwietnia, którego założycielami byliśmy ja, Prezydent i Premier właśnie. Dla członków Ruchu rozpoczęło się tzw. Odrodzenie Narodowe, czyli proces odkręcania zmian poczynionych przez poprzedni rząd i usuwanie elementów uznawanych za “kalkilistyczne” z państwa. Ruch rozpoczął świętowanie “pozbycia się” kłopotliwej części składowej II FN, a na pasku forumowym rozbrzmiały antykalkilistyczne i antywaksmanistyczne hasła, z których najbardziej bulwersującym i kontrowersyjnym okazało się “TŚK!” (Totalna Śmierć Kalkilistów). Mimo, że członkowie Ruchu zarzekali się, iż jest to wyraz porzucenia wszystkich kompromisów przy postępowaniu z Waksmanem i nikt nie chce go tak naprawdę zabić, cała sprawa uznana została jednak za nieprzyzwoitą. Nie przekonało to zwolenników tego hasła do zaprzestania jego używania.

Wojna w Westlandzie
Wszystko wskazuje na to, że i Waksmanowi i Robingrenowi wydawało się, że ponieważ wraz z secesją Muratyki jedynym regionem (poza dwoma dystryktami) pozostawać będzie Monarchia Kiryjska, automatycznie oznacza to koniec II Federacji Nordackiej - sugerowali nawet, że sami powinni przejąć region stołeczny Centrali. Takie podejście nie miało jednak pokrycia w prawie i w związku z tym II Federacja trwała dalej, po prostu uszczuplona o jedną część składową. 13 kwietnia Ruch 12 Kwietnia rozpoczął wiec pod Federalną Komisją Wyborczą, w której Robingren wciąż był Przewodniczącym; zrzekł się wtedy wszystkich jeszcze pełnionych funkcji, łącznie z mandatem w Kongresie - na jego miejsce wszedł Burek von Trinitz.

15 kwietnia uchwalona została Ustawa o dekalkilizacji Nordaty, która uchyliła wszystkie akty prawne dotychczas uchwalone w tej kadencji przez rząd LIS. 19 kwietnia Ewa Novak, córka legendarnego Aleksandra Novaka przy wsparciu politycznym i informatycznym Muratyki ogłosiła niepodległość Secesyjnej Republiki Westland, południowej części Monarchii Kiryjskie, która - w przeciwieństwie do prowincji i wspólnot autonomicznych - nie ma legalnego prawa do secesji. Stanowiło to początek tzw. Wojny Odrodzeniowej między II Federacją Nordacką a samozwańczym Westlandem wspieranym przez Muratykę. 19 kwietnia Komitet Odrodzenia Secesyjnej Republiki Westland oraz IV Republika Muratyki zostały uznane przez II Federację za organizacje wspierające terroryzm; Prezydent ogłosił stan wojny, a Głównodowodzący - mobilizację; odbito z rąk zwolenników Ewy Ivanowo, ważne miasto regionu.

20 kwietnia Ewa Novak i Prezydent Sparasan spotkali się w stolicy II Federacji, w Achkovie, żeby podpisać umowę o dalszym prowadzeniu działań zbrojnych, co miało uratować obie strony przed możliwą sytuacją, w której nikt nie uznaje działań tego drugiego. Duże kontrowersje wzbudziło pojawienie się wraz z Novak Kaspara Waksmana w charakterze “ochrony” pomimo braku zaproszenia. 21 kwietnia Ewa zniknęła, odrzucając wszelkie próby kontaktu, w związku z czym Wojna Odrodzeniowa w Westlandzie niejako zamroziła się.

Krajobraz po uczcie
To tu na chwilę obecną kończy się historia: kryzys w Westlandzie trwa, Muratyka i KOSRW wciąż są uznawane za organizacje terrorystyczne. To, czy tego wszystkiego udało się uniknąć pozostawiam na inną okazję, chcę natomiast zdementować insynuacje, że II Federacja już nie istnieje lub zaraz się posypie “jak domek z kart”, jak to twierdził Prezydent Bialenii. Nordata (państwo) jest osłabiona, ale istnieje dalej, zarówno prawnie jak i faktycznie. Zdaje się, że najgorętsze dni i tygodnie tego wielomiesięcznego sporu już za nami, ale kto wie. W każdym razie mam nadzieję, że jeśli ktoś przebrnął do końca, będzie w stanie wyrobić sobie mniej lub bardziej własną opinię, nawet pomimo nieznajomości nordackiego klimatu i historii.